(Working Paper 05/2011)

by Konstantina J. Bethani

The European Union is, without question, the most densely institutionalized international organisation with a welter of intergovernmental and supranational institutions and a rapidly growing body of primary and secondary legislation. Small wonder, then, that the body of the literature known as “the new institutionalism” has been applied with increasing frequency and success to the study of the Union as a polity and to European integration as a process.

One thing that was new about this reassertion of institutionalism was that institutions were not just defined as the formal organisations that the old institutionalism had recognised – such as parliaments, executives and judicial courts – but extended to categorize informal patterns structured interaction between groups as institutions themselves; these structured interactions were institutions in the sense that they constrained or shaped group behaviour.

New institutionalism is common to distinguish between three variants, each with a distinct definition of institutions and a distinct account of how they ‘matter’ in the study of politics, not as just a reflection of states.

Download the full Working Paper (315 kb)

(Ενημερωτικό Σημείωμα # 05 / Σεπτέμβριος 2011)

της Μαρίνας Κακουδάκη

Η Ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας αποτελεί τη μεγαλύτερη περιφερειακή αγορά του κόσμου (πάνω από 500 εκατ. καταναλωτών και περίπου 200 εκατ. επιχειρήσεων) και η Ευρώπη το μεγαλύτερο εισαγωγέα ενέργειας στον κόσμο. Δεδομένης της αυξανόμενης εξάρτησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) από τις εισαγωγές, της ανάδυσης νέων μεγάλων καταναλωτριών χωρών, των άστατων τιμών του πετρελαίου, καθώς και των παγκόσμιων προκλήσεων της ενεργειακής ασφάλειας, της κλιματικής αλλαγής και της ενεργειακής φτώχειας (1.4 δις ανθρώπων χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες ενέργειας), η εξωτερική διάσταση έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της ενεργειακής πολιτικής της ΕΕ.

Κατέβάστε ολόκληρο το κείμενο (176 kb)

(Working Paper 04/2011)

της Σύλβιας-Αλεξάνδρας Ράντου

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, η οποία υπεγράφη το 1951, αποσκοπούσε στην επίτευξη μιας ειρηνικής πολιτικής σταθερότητας στον ευρωπαϊκό χώρο, έχοντας ως κύριο στόχο την οικονομική ανάπτυξη. Ο οικονομικός τομέας αποτέλεσε το επίκεντρο και της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ατομικής Ενέργειας, οι οποίες υπεγράφησαν το 1957. Αντίθετα, η ιδέα της ύπαρξης μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής έβρισκε κάθε άλλο παρά σύμφωνα τα κράτη μέλη. Η αποτυχία του σχεδίου δημιουργίας μιας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας, η οποία αφορούσε στη σύσταση ενός ευρωπαϊκού στρατιωτικού οργανισμού, και της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας, η οποία θα λειτουργούσε ως θεσμός που θα προωθούσε την ομοσπονδοποίηση, αποδείκνυαν την άρνηση των κρατών να προχωρήσουν την ολοκλήρωση σε έναν τομέα υψηλής πολιτικής. Μόνο το 1970, με την «Έκθεση του Λουξεμβούργου» και τη γέννηση της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Συνεργασίας (ΕΠΣ), γίνονται οι πρώτες προσπάθειες από την πλευρά των κρατών μελών να συντονίσουν τις εξωτερικές τους πολιτικές, προκειμένου να δείξουν και την εξωτερική διάσταση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Η παρουσία βέβαια της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σε Διεθνείς Οργανισμούς είχε ξεκινήσει σε άτυπο επίπεδο νωρίτερα, καθώς ήδη το 1964, στα πλαίσια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, άνοιξε το γραφείο πληροφόρησης της Κοινότητας στη Νέα Υόρκη, χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται παραχώρηση αρμοδιοτήτων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής στην Κοινότητα από την πλευρά των κρατών μελών.

Αντικείμενο της ανάλυσης είναι η εκπροσώπηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και συγκεκριμένα στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ενώ δίνεται έμφαση στην εκπροσώπηση της Ένωσης στις συζητήσεις για το θέμα της αναδιαμόρφωσης του Συμβουλίου, από το 1993 μέχρι το 2005.

Κατεβάστε ολόκληρο το κείμενο (561 kb)

(Working Paper 03/2011)

by As. Prof. Dimitris N. Chryssochoou

The EU emerges as a fairly enough established collectivity in the form of a legally and politically ordered plurality which, at this particular stage of its historical and institutional evolution, becomes a reflection of a ‘polities’ polity’. This pluralist depiction of the EU comes closer to a ‘sympolity’ of historically constituted units in Tsatsos’ sense of the term, or to an ‘organized synarchy’ of co-determined sovereignties, rather to a federally constituted polity. Although the EU may not have evolved into a democracy in its own right, it projects a profound locking together of democratic polities regarding the joint exercise of authority, representing the most advanced case of voluntary regional integration. What follows links the debate on European party political development with the question of how to re-activate public interest in EU affairs. By transcending the centrality of the oft-raised questions of ‘who governs and how’, this essay calls attention to the equally crucial question of ‘who is governed’. The point is that designing a comprehensive reform package for Europarties as a means of mobilizing the democratic energies of citizens is no easy task, not least due to the EU’s systemic complexity, embedded diversity, and evolutionary character. Schmitter’s view of the EU as ‘the most complex polity that human agency has ever devised’ makes the point well. But this may be turned into an advantage, should one clarifies the ‘constitutive mission’ of Europarties, and how an informed and principled public dialogue on their political development can facilitate the emergence of a plural demos, whose members can direct their democratic claims and concerns to, and via, the central institutions.

Download the full Working Paper (134 kb)